Powrót

Problem z migdałkmi u dzieci

Migdałek gardłowy

Zwany trzecim migdałkiem, usytuowany jest w części nosowej gardła. Migdałek gardłowy nie jest widoczny w badaniu przez usta, znajduje się z tyłu nosa i widoczny jest przez nos lub w badaniu lusterkiem. Nowoczesną metodą oceny przerostu migdałka jest metoda endoskopowa przy użyciu fiberoskopu, czyli giętkiego, cienkiego przewodu zawierającego światłowód i zakończonego kamerą, który wprowadza się przez nos lub przez jamę ustną, a obraz w powiększeniu widoczny jest na ekranie monitora. Stosuje się także bezpośrednią metodę palpacyjną lub zdjęcie rentgenowskie. Migdałki gardłowe u dzieci powiększają się często przy okazji infekcji zarówno bakteryjnych, jak i wirusowych. Nie zawsze wymagają leczenia.

Jakie objawy powinny budzić niepokój?

  • Oddychanie przez usta – dziecko ma otwartą buzię i „gapowaty” wyraz twarzy.
  • Chrapanie, bezdech senny lub głośne oddychanie w czasie snu, dziecko budzi się zmęczone, w ciągu dnia jest apatyczne, nie ma apetytu.
  • Nawracające zapalenia uszu lub niedosłuch
  • Częste i przedłużające się katary.
  • Zmiana głosu i brzmienia mowy – dziecko mów „przez nos” i jakby miało „kluskę w buzi”.

Leczenie przerostu migdałka gardłowego

Leczenie zachowawcze:
polega na stosowaniu środków przeciwalergicznych (u alergików), przeciwzapalnych, zapobieganiu nawracającym infekcjom poprzez stosowanie szczepionek i leków zwiększających odporność.
Postępowanie pooperacyjne:
Ze względów bezpieczeństwa zalecany jest zwykle krótki, kilkugodzinny pobyt w oddziale szpitalnym ze względu na możliwość wystąpienia wymiotów oraz krwawienia. Bezpośrednio po operacji nie można pić ani jeść. Przez kolejne 5-7 dni niewskazany jest wysiłek fizyczny oraz spożywanie gorących i drażniących pokarmów. Zaleca się wypoczynek i ograniczenie kontaktów z innymi osobami celem zmniejszenia ryzyka infekcji.

Czy migdałek gardłowy odrasta?

Operacja migdałka gardłowego nie jest zabiegiem doszczętnym i polega na usunięciu przerostu tkanki migdałkowej upośledzającej drożność nosa oraz funkcje trąbek słuchowych. Na skutek powtarzających się infekcji górnych dróg oddechowych pozostawiona w obrębie nosogardła niewielka ilość tkanki adenoidalnej może przerosnąć i wymagać kolejnego zabiegu.

Migdałki podniebienne – wskazania do usunięcia

W ciągu dwóch pierwszych lat życia rodzice nie zdają sobie sprawy, że ich latorośl posiada migdałki podniebienne. Sen z oczu spędzają im wówczas zapalenia uszu będące przyczyną wielu nieprzespanych nocy. Migdałki powiększają się fizjologicznie w okresie od 3 do 7 roku życia. To właśnie w tym czasie dziecko najczęściej choruje na anginy i zapalenia gardła. To w tym okresie nabywa również odporność przeciwko większości bakterii, z którymi się styka w żłobku, przedszkolu i na podwórzu. Od 10. roku życia migdałki powinny się stopniowo zmniejszać, aż do prawie całkowitego zaniku w okresie pokwitania. Po okresie pokwitania małe, prawie niewidoczne podczas badania migdałki, nie spełniają żadnej istotnej funkcji. Niestety często migdałki zamiast zanikać stają się źródłem angin. Pomimo stosowania  antybiotyków dzieci chorują na anginy bardzo często, a kolejne niewyleczone do końca stany zapalne prowadzą do powiększania się migdałków. W przypadku angin pojawiających się 4-5 razy w ciągu roku (co dowodzi braku skuteczności antybiotykoterapii) należy bardzo poważnie rozważyć konieczność usunięcia migdałków. Czy usunięcie migdałków ma wpływ na system odpornościowy dziecka? W istocie migdałki są bardzo potrzebne do 4-5 roku życia. W tym okresie staramy się je usuwać tylko częściowo, wycinając chory fragment przerośniętej tkanki. Usunięcie części przerośniętych migdałków chroni dziecko przed kłopotami z jedzeniem, oddychaniem i zaburzeniami mowy. U starszych dzieci usunięcie migdałków nie niesie ze sobą żadnych zaburzeń odporności.

Wskazania do operacji migdałków u dzieci:

  • 4-5 angin w ciągu roku,
  • naciek okołomigdałkowy,
  • ropień okołomigdałkowy,
  • przewlekły charakter infekcji nieustępującej pomimo leczenia przez 3 miesiące.

Mitem jest opinia, że częste infekcje górnych dróg oddechowych są efektem operacji usunięcia migdałków.

Jaki typ znieczulenia stosujemy podczas operacji migdałków podniebiennych?

Zarówno wcześniej jak  i obecnie w większości szpitali zabieg operacyjny wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, jednak najbardziej komfortowym sposobem pozbycia się migdałków jest operacja w narkozie. Znieczulenie ogólne chroni pacjenta przed bólem i stresem, które nieodłącznie towarzyszą zabiegowi. Leki przeciwbólowe pozwalają na skuteczne blokowanie bólu w pierwszej dobie po zabiegu.

Wskazania do operacji migdałków u dorosłych:

  • częste anginy,
  • ropnie i nacieki okołomigdałkowe,
  • przewlekły ropny proces zapalny tkanki migdałkowej z obecnością serowato-płynnej masy w migdałkach, z pobolewaniem gardła, powiększeniem węzłów chłonnych szyi, stanami podgorączkowymi i gorszym samopoczuciem,
  • powikłania odogniskowe:  bóle mięśni i stawów, zapalenie nerek, zapalenie mięśnia sercowego,
  • zespół bezdechu śródsennego,
  • usunięcie migdałków połączone w części przypadków z plastyką podniebienia pozwala na poprawę oddychania pacjenta.
>

Postępowanie pooperacyjne

Pierwszą dobę po zabiegu pacjent powinien spędzić  na oddziale szpitalnym. 2 godziny po operacji podaje się chłodną wodę lub herbatę. Od drugiej doby podaje się dietę półpłynną i papkowatą unikając pokarmów szorstkich, ostrych, gorących, kwaśnych, gazowanych oraz kwaśnych płynów. Zaleca się stosowanie diety półpłynnej (np. rzadki  kisiel, herbata, biszkopty, miksowane zupy, serki homogenizowane bez owoców). Stopniowo, w zależności od samopoczucia, należy przechodzić z diety półpłynnej na normalną. Dolegliwości bólowe mogą utrzymywać się przez 2-3 tygodnie. W 3-4 dobie zazwyczaj pojawiają się bóle promieniujące do uszu.

Dolegliwości okolic gardła i krtani mogą nie tylko skutecznie utrudnić normalne funkcjonowanie, lecz także stać się przyczyną problemów zdrowotnych w przyszłości. Nie leczone prawidłowo, często stają się ogniskiem zapalnym lub prowadzą do powikłań i trwałych zaburzeń zdrowia. Migdałki u dzieci powiększają się w naturalny sposób, a po 10. roku życia powinny stopniowo zanikać. Zdarza się, że migdałki nie zanikają, stając się tym samym możliwą przyczyną nawracających i uciążliwych infekcji.

Objawy wskazujące na problemy z migdałkami:

  • Chrapanie, bezdech śródsenny
  • Oddychanie przez usta
  • Częste i przedłużające się katary
  • Przewlekłe infekcje, nieustępujące pomimo leczenia przez kilka miesięcy
  • Nawracające zapalenia uszu lub niedosłuch
  • Częste anginy, ropnie okołomigdałkowe
  • Choroby odogniskowe, np. choroby serca, stawów
  • Zmiana głosu i brzmienia mowy – Pacjent mówi „przez nos”
  • Pacjent budzi się niewyspany, nie ma apetytu, a w ciągu dnia jest zmęczony lub przeciwnie

Nowoczesną metodą oceny przerostu migdałka jest metoda endoskopowa przy użyciu fiberoskopu, czyli giętkiego, cienkiego przewodu zawierającego światłowód i zakończonego kamerą, który wprowadza się przez nos lub przez jamę ustną, a obraz w powiększeniu widoczny jest na ekranie monitora. W przypadku takich endoskopii stosuje się czasami znieczulenie miejscowe, polegające na rozpyleniu leku w obrębie gardła. Badanie endoskopowe jest bezbolesne. Film z badania jest rejestrowany cyfrowo na komputerze. Na jego podstawie wybiera się klatki ze zdjęciami przedstawiającymi stan miejscowy narządu. Nagranie można odtwarzać wielokrotnie, bez konieczności powtarzania kolejny raz badania. Zdjęcia badanych endoskopowo narządów są zapisywane w pamięci komputera, drukowane i wręczane pacjentowi.

Kontakt



Mini Clinic

Mała klinika specjalistyczna

Litewska 4b/10, 35-330 Rzeszów



tel. 790 759 759

e-mail: rejestracja.miniclinic@gmail.com



Godziny przyjęć:

PON: 14:00 - 16:00

Jak do nas trafić?

Umów wizytę